فضای تاشو، فضای تلف نشده - چگونه درهای تاشو برنده می شوند.

من مدام به یک مشکل ساده برمی گردم: فضای من به سرعت پر می شود. یک میز در جای اشتباهی نشسته است. یک جعبه روی زمین می ماند. یک صندلی حتی زمانی که کسی از آن استفاده نمی کند، اتاق را اشغال می کند. اینجاست که فضای تا شده شیوه زندگی من را تغییر می دهد. وقتی صندلی را تا می‌کنم، میز را کنار می‌گذارم یا لباس‌ها را در جعبه‌ای صاف نگه می‌دارم، فوت مربع بیشتری ایجاد نمی‌کنم. من از فضایی که قبلاً در اختیار دارم به روشی بهتر استفاده می کنم. این در ابتدا کوچک به نظر می رسد. سپس به اطراف نگاه می کنم و متوجه می شوم که اتاق دوباره نفس می کشد. من این را به وضوح در یک آپارتمان کوچک می بینم. یکی از دوستان من در یک استودیو با یک اتاق اصلی، یک آشپزخانه کوچک و یک ورودی باریک زندگی می کند. در ابتدا این مکان شلوغ بود. یک میز بزرگ قهوه راه را مسدود کرده بود. دو چهارپایه اضافی نزدیک دیوار نشسته بودند. پتوهای زمستانی تمام سال روی مبل ماندند. هنگامی که او به صندلی های تاشو، انبارهای روی هم چیده شده و سازماندهی های تخت زیر تخت روی آورد، اتاق آرام تر به نظر می رسید. او هنوز همان خانه را داشت. او فقط اجازه نداد که وسایل استفاده نشده در تمام روز باز بمانند. این همان نکته ای است که من مدام به مردم می گویم: تغییرات کوچک مهم هستند. من با مواردی که کمتر استفاده می کنم شروع می کنم. دکوراسیون تعطیلات به جعبه های تخت می رود. ملافه اضافی داخل کیسه های خلاء می رود. یک میز کار یدکی روی دیوار تا می شود. سبدهای لباسشویی که با خالی شدن فرو می ریزند، فضای زیادی را در گوشه های تنگ ذخیره می کنند. من همچنین بررسی می کنم که چند بار به هر مورد نیاز دارم. اگر هر روز از چیزی استفاده کنم، دسترسی به آن را آسان می کنم. اگر ماهی یک بار از آن استفاده کنم، آن را بالاتر یا صاف تر ذخیره می کنم. همین عادت ساده مرا از کندن انبوه ها نجات می دهد. من مبلمان تاشو را به دلیل دیگری دوست دارم. به من انتخاب می دهد. وقتی مهمان ها می آیند، صندلی های اضافی را بیرون می کشم. زمانی که برای یوگا یا محل بازی کودک به یک کف تمیز نیاز دارم، آنها را برمیگردانم. زمانی که برای سفر چمدانم را جمع می کنم، یک گیره تاشو به من کمک می کند تا کیفم را مرتب نگه دارم. وقتی از خانه کار می کنم، یک میز جمع و جور مکانی برای تمرکز به من می دهد، سپس با پایان روز ناپدید می شود. خانواده ای که من می شناسم میز ناهارخوری تاشو در آشپزخانه ای باریک نگه می دارند. در روزهای هفته، کوچک می ماند. آخر هفته ها آن را برای وعده های غذایی مشترک باز می کنند. هیچ کس احساس نمی کند همیشه با یک میز بزرگ گیر کرده است. این نوع انعطاف‌پذیری برای خانه‌های شلوغ، خانه‌های مشترک و اتاق‌هایی که نیاز به انجام بیش از یک کار دارند، مناسب است. اگر فضای بیشتری می خواهم، با خریدن چیزهای بیشتر شروع نمی کنم. من با پرسیدن چند سوال ساده شروع می کنم: آیا اغلب از این مورد استفاده می کنم؟ آیا می تواند صاف تا شود؟ آیا می تواند روی هم چیده شود؟ آیا می تواند در یک آیتم دیگر زندگی کند؟ آیا وقتی باز می ماند جلوی حرکت را می گیرد؟ این سؤالات به من کمک می کند تا قبل از اینکه درهم و برهمی بزرگ شود، آن را کاهش دهم. به مواد هم توجه می کنم. یک آیتم تاشو باید همچنان در هنگام استفاده از آن ثابت بماند. من به دنبال قفل های ساده، لولاهای قوی و شکلی می گردم که متناسب با اتاقم باشد. من نیازی به طراحی فانتزی ندارم. من به چیزی نیاز دارم که کار کند، به راحتی ذخیره شود و بدون مشکل دوباره استفاده کنم. دیدگاه من ساده است: فضای تا شده به معنای کمتر بودن نیست. این در مورد ایجاد فضا برای زندگی روزمره است. اتاقی با مسیرهای واضح تمیز کردن راحت‌تر است. مدیریت یک کمد با انباری مسطح راحت تر است. میزی که تا می شود در پایان روز به ذهن من استراحت می دهد. این چیزی است که من در مورد این ایده دوست دارم. به فضایی که از قبل دارم احترام می گذارد. این به من کمک می کند بدون اینکه خانه ام را به انبار تبدیل کنم نظم را حفظ کنم. و وقتی به اتاقی نگاه می کنم که زمانی احساس تنگی می کردم، می توانم بلافاصله نتیجه را ببینم. فضای تا شده فضای بیشتری برای حرکت، فضای بیشتری برای کار و فضای بیشتری برای زندگی به من می دهد.

من بارها و بارها همین مشکل را دیده‌ام: یک اتاق کوچک به نظر می‌رسد، چیدمان شلوغ به نظر می‌رسد، و هر چرخش در فضای مورد نیاز مردم را می‌خورد. یک خانواده فضای زندگی روشن تری می خواهد. صاحب مغازه یک ورودی تمیز می خواهد که اتاق را باز کند. یک کافه دار دیوار جلویی می خواهد که تا شود و مهمانان احساس خوش آمد گویی کنند. اینجاست که درهای تاشو خودنمایی می کنند. آنها راهی به من می دهند تا فضایی را بدون از دست دادن کنترل آن باز کنم. چیزی که من در مورد درهای تاشو دوست دارم این است که چگونه بیش از یک نقطه درد را به طور همزمان حل می کنند. آنها فضای کف را صرفه جویی می کنند، به حرکت نور در اتاق کمک می کنند و استفاده از چیدمان را آسان تر می کنند. من نیازی به تغییر طراحی بزرگ ندارم. من فقط به سیستم تا کردن مناسب، اندازه مناسب و پرداخت مناسب نیاز دارم. یک درب تاشو خوب می تواند یک گوشه تنگ را به یک مسیر قابل استفاده تبدیل کند و می تواند یک دیوار ساده را به چیزی تبدیل کند که برای زندگی روزمره بهتر عمل کند. من معمولا قبل از انتخاب درب تاشو به سه چیز نگاه می کنم. ابتدا فضا را چک می کنم. یک راهرو باریک، یک دهانه پاسیو، و یک تقسیم‌کننده اتاق، همگی اندازه‌ها و مسیرهای متفاوتی را درخواست می‌کنند. در ادامه مطالب را بررسی می کنم. برخی از افراد برای استفاده در خانه ظاهر چوبی گرم می خواهند. برخی از افراد برای نور بیشتر به پانل های شیشه ای نیاز دارند. برخی از آنها برای استفاده سنگین تر در مغازه یا اداره به قاب سخت تری نیاز دارند. من آخرین سبک باز کردن را بررسی می کنم. من می خواهم پانل ها به راحتی حرکت کنند و با یک تناسب منظم بسته شوند. هنگامی که این قطعات با هم مطابقت دارند، استفاده از درب طبیعی به نظر می رسد. یک مثال کوچک در ذهنم می ماند. خانواده‌ای که من با آنها کار می‌کردم، یک اتاق نشیمن داشتند. آنها می‌خواستند راهی را برای اتصال اتاق به یک بالکن کوچک بدون ایجاد احساس شلوغی در منطقه داشته باشند. ما از درهای تاشو با پانل های شیشه ای و قاب باریک استفاده کردیم. اتاق بلافاصله بازتر شد. آن‌ها همچنان در مواقعی که به آن نیاز داشتند، حریم خصوصی داشتند و می‌توانستند وقتی مهمان‌ها می‌آمدند، درها را به عقب باز کنند. این تغییر همه قسمت‌های خانه را اصلاح نکرد، اما استفاده روزانه را بسیار آسان‌تر کرد. درهای تاشو برای فضاهای تجاری هم دوست دارم. یک نانوایی محلی یک بار از من خواست که یک دهانه جلویی داشته باشم که بتواند در حین سرویس کاری شلوغ کار کند و بعد از بسته شدن همچنان تمیز به نظر برسد. یک در تاشو این تعادل را به آنها داد. وقتی پانل ها باز شد، مغازه احساس دعوت کرد. وقتی درها بسته شد، جلوی آن مرتب و امن به نظر می رسید. این ترکیب برای من اهمیت دارد زیرا یک در تنها یک مانع نیست. بخشی از اولین دیدگاه مشتری است. اگر بخواهم توصیه‌ام را خیلی ساده نگه دارم، این را می‌گویم: با فضا شروع کنید، درب را با استفاده مطابقت دهید و جزئیات کوچک را نادیده نگیرید. دستگیره ها، آهنگ ها، پایان قاب و وزن پانل همگی بر استفاده روزانه تأثیر می گذارند. درب تاشو باید آسان باشد، نه اجباری. باید متناسب با اتاق باشد، از چیدمان پشتیبانی کند و فضا را برای زندگی راحت‌تر کند. آنها مشکلات فضای رایج را بدون ایجاد احساس سنگینی در اتاق حل می کنند. آنها در خانه ها، مغازه ها و فضاهای مشترک کار می کنند. آنها به من کمک می کنند یک چیدمان فشرده را به طرحی تبدیل کنم که احساس باز، مفید و آرام داشته باشد.

من فکر می کردم یک خانه کوچک همیشه احساس تنگی می کند. میز من خیلی به مبل نزدیک بود، در راهرو جعبه‌هایی قرار داشت که هرگز باز نمی‌کردم، و به نظر می‌رسید هر گوشه‌ای چیزی را جمع می‌کرد که به آن نیاز نداشتم. وقتی از تلاش برای بزرگتر جلوه دادن فضا دست کشیدم و شروع به کارکرد بهتر آن کردم، این احساس تغییر کرد. یک فضای کوچک به چیزهای بیشتری نیاز ندارد. به انتخاب های بهتری نیاز دارد. من این را در آپارتمان خودم یاد گرفتم که به سختی برای یک اتاق نشیمن، یک میز کار و یک تخت کافی بود. در ابتدا، من به خرید سطل های ذخیره سازی ادامه دادم. فکر کردم مشکل از کمبود جا است. نبود. مشکل واقعی به هم ریختگی، نور ضعیف و مبلمانی بود که فضای بیشتری نسبت به پس دادن آن اشغال می کرد. بنابراین رویکردم را تغییر دادم. یک صندلی را که هرگز استفاده نکردم برداشتم. میز را به پنجره نزدیکتر کردم. من فقط وسایلی را که هر روز به آنها دست می‌دادم نگه می‌داشتم. من یک آینه در مقابل منبع نور قرار دادم، بنابراین اتاق بدون هیچ کار اساسی باز شد. همین یک تغییر باعث شد اتاق احساس آرامش بیشتری کند. می‌توانستم بدون اینکه به پهلو بچرخم از آن عبور کنم. می توانستم بنشینم و نفس بکشم. خانه من بزرگتر نشد، اما زندگی من در آن آسان تر شد. این چیزی است که من می خواهم مردم در مورد فضاهای کوچک بدانند. یک اتاق زمانی می تواند احساس بهتری داشته باشد که هر شی دلیلی برای بودن در آنجا داشته باشد. من دوست دارم با کف شروع کنم. اگر زمین شلوغ به نظر برسد، کل اتاق سنگین به نظر می رسد. یک قفسه کم، یک قلاب دیواری یا یک تخت با انباری در زیر می تواند تفاوت واقعی ایجاد کند. من یک بار به یکی از دوستانم در یک آپارتمان استودیویی در سئول کمک کردم و ساده ترین راه حل، یک قفسه باریک در نزدیکی ورودی بود. کفش، کلید و کیف را در دست داشت. این تغییر کوچک باعث شد که بقیه اتاق به یک منطقه ریزش تبدیل نشود. نور هم مهمه یک گوشه تاریک باعث می شود اتاق احساس تنگی کند. یک گوشه روشن باعث می شود که احساس استفاده شود. من نور گرم را برای عصر و روشنایی روز را در نزدیکی محل کار ترجیح می دهم. یک چراغ رومیزی می تواند بیشتر از یک قطعه تزئینی بزرگ کمک کند. من دیده ام که مردم برای اقلامی که در عکس ها خوب به نظر می رسند، اما در زندگی روزمره کار کمی دارند، پول خرج می کنند. من ترجیح می دهم از یک لامپ مفید استفاده کنم تا سه شی که فقط گرد و غبار را جمع می کنند. رنگ نیز نقش دارد، اما من فکر نمی کنم مردم نیازی به رنگ سفید همه چیز دارند. رنگ‌های ملایم، بافت‌های ساده و چند تکه هماهنگ می‌توانند از خستگی چشم جلوگیری کنند. من یک رنگ اصلی، یک رنگ پشتیبان و یک لهجه کوچک را دوست دارم. این باعث می شود اتاق احساس شلوغی نکند. یک مبل کم رنگ، یک میز چوبی و یک کوسن تیره می تواند کافی باشد. انتخاب مبلمان مکان دیگری است که مردم اغلب از این موضوع غافل می شوند. یک مبل بزرگ در یک اتاق کوچک می تواند فضا را بسته احساس کند. یک مبل باریک با پایه می تواند هوای بازتری را در زیر خود باقی بگذارد. یک میز تاشو می تواند به عنوان محل غذاخوری، میز کار و مکانی برای مهمانان باشد. من یک بار به جای کابینت پهن از قفسه دیواری استفاده کردم. کتاب، شارژر و کارخانه کوچکی در آن قرار داشت. این تمام چیزی بود که نیاز داشتم. من حجم اضافی را از دست ندادم. من همچنین فکر می کنم عادات به اندازه مبلمان اهمیت دارند. اگر روال روزانه شل باشد، یک اتاق مرتب می تواند دوباره به آشوب تبدیل شود. من یک قانون ساده را برای خودم نگه می دارم: اگر چیزی وارد خانه شود، به یک مکان روشن برای اقامت نیاز دارد. نامه به یک سینی می رود. کیف ها به یک قلاب آویزان می شوند. کفش ها نزدیک در می مانند. من به حافظه تکیه نمی کنم. من به ساختار متکی هستم. این ساختار باعث صرفه جویی در انرژی می شود. وقتی بعد از یک روز طولانی به خانه می آیم، نمی خواهم به این فکر کنم که چیزی به کجا تعلق دارد. من از اتاقی می خواهم که به این سوال برای من پاسخ دهد. یک فضای کوچک می تواند این کار را به خوبی انجام دهد که با دقت تنظیم شود. یک فایده پنهان نیز وجود دارد. یک اتاق کوچک که به خوبی استفاده می شود زندگی را سبک تر می کند. وقتی از خانه کار می کنم متوجه آن می شوم. وقتی آشپزی می کنم متوجه آن می شوم. وقتی از خواب بیدار می شوم متوجه آن می شوم و فضای تخت با وسایل تصادفی شلوغ نمی شود. اتاق در تمام طول روز توجه نمی خواهد. به من فضایی برای تمرکز می دهد. اگر بخواهم یک نصیحت بکنم، این است: سعی نکنید هر گوشه را پر کنید. مقداری جای خالی بگذارید بگذارید چشم استراحت کند. بگذار اتاق نفس بکشد. آن فضای خالی هدر نمی رود. این به اتاق کمک می کند تا احساس باز بودن کند، حتی اگر متراژ مربع ثابت بماند. همچنین باعث می‌شود مواردی که نگه می‌دارید مفیدتر و انتخاب‌تر شوند. یک خانه کوچک می تواند کارهای زیادی انجام دهد. یک آپارتمان باریک می تواند احساس گرما کند. یک دفتر کوچک می تواند کار واقعی را پشتیبانی کند. یک اتاق خواب جمع و جور هنوز هم می تواند احساس آرامش کند. من در چنین اتاق هایی زندگی کرده ام و دیده ام که چند انتخاب هوشمندانه چقدر می تواند تفاوت ایجاد کند. فضای کوچک به معنای راحتی کوچک نیست. یعنی حواسم هست یعنی من چیزی را که مهم است انتخاب می کنم. یعنی جایی می سازم که متناسب با زندگیم باشد نه برعکس.

من فکر می کردم یک اتاق کوچک همیشه شلوغ است. کفش ها کنار در نشستند. جعبه ها زیر تخت پنهان شده بودند. روی میز کاغذها، شارژرها و یک لیوان بود که مدام از این طرف به طرف دیگر حرکت می کردم. نمی‌توانستم چیزها را سریع پیدا کنم و زندگی در آن فضا سخت‌تر از آنچه باید باشد احساس می‌کردم. وقتی از پرسیدن «چگونه چیزهای بیشتری را اینجا جا بدهم؟» متوقف شد، این تغییر کرد؟ و شروع به پرسیدن کرد، "من هر روز از چه چیزی استفاده می کنم، و هر مورد کجا باید زندگی کند؟" همین جابجایی ساده باعث شد هر اینچ حساب شود. یاد گرفتم که فضاهای کوچک نیازی به جادو ندارند. آنها به یک برنامه روشن، عادات ثابت و ذخیره سازی نیاز دارند که با زندگی واقعی مطابقت داشته باشد. من همیشه با یک سوال شروع می کنم: نقطه درد چیست؟ برای من درهم ریختگی در سطح چشم بود. اتاق حتی زمانی که من از آن زیاد استفاده نکرده بودم، نامرتب به نظر می رسید. قفسه ای نزدیک در اقلام تصادفی را در خود جای می داد. میز خیلی عمیق بود، بنابراین همه چیز در پشت ناپدید شد. کمد جا داشت اما من به خوبی به آن دسترسی نداشتم. بنابراین من با سه مرحله شروع کردم. زمین را پاک کردم. یک طبقه شفاف احساس یک اتاق را بلافاصله تغییر می دهد. من اقلام شل را در یک جعبه منتقل کردم، سپس آنها را بر اساس استفاده مرتب کردم. وسایل روزانه نزدیک در یا میز می ماندند. اقلامی که به ندرت مورد استفاده قرار می‌گرفتند، بالاتر یا داخل سطل‌های بسته می‌رفتند. من هنوز به مبلمان جدید نیاز نداشتم. من باید اتاق را همانطور که واقعا بود ببینم. من از فضای عمودی استفاده کردم. دیوارها اغلب بیش از آنچه مردم انتظار دارند نگه می دارند. یک قفسه باریک بالای میز برای نوت بوک و شارژر اضافه کردم. یک قفسه کوچک برای کلید و هدفون آویزان کردم. در آشپزخانه‌ام، یک بار دوستی را دیدم که از یک ریل دیواری باریک برای فنجان و ابزار استفاده می‌کرد. آن یک تغییر یک کشو کامل را آزاد کرد. حرکات کوچک مانند آن مهم است. مبلمان با بیش از یک شغل را انتخاب کردم. یک نیمکت ذخیره سازی در نزدیکی ورودی به من جایی برای نشستن و مکانی برای نگهداری کیف داد. یک قاب تخت با کشو به من کمک کرد تا پتوها و لباس های فصلی را ذخیره کنم. میز قهوه من یک قفسه زیر آن داشت، بنابراین دیگر کتاب ها روی آن نمی نشستند. وقتی یک مورد می تواند دو کار را انجام دهد، اتاق سبک تر به نظر می رسد. من همچنین باید در مورد آنچه نگه داشتم صادق باشم. این قسمت آسان نبود. کابل‌های قدیمی، نوت‌بوک‌های سال‌ها پیش، و ابزار آشپزخانه‌ای که به ندرت استفاده می‌کردم، چسبیدم. به خودم گفتم ممکن است روزی به آنها نیاز داشته باشم. این فکر فضای من را پر و ذهنم را مشغول نگه داشت. زمانی که عادت کردم هر هفته آنچه را که واقعاً استفاده می‌کنم بررسی کنم، اقلام زیادی پیدا کردم که فقط فضا را اشغال می‌کنند. یک مثال واقعی برای من ماند. یکی از دوستان من در یک آپارتمان یک خوابه با یک گوشه غذاخوری کوچک زندگی می کرد. او از خانه کار می‌کرد و از همان میز برای صرف غذا، کار با لپ‌تاپ و تماس‌های خانوادگی استفاده می‌کرد. منطقه همیشه شلوغ بود. او فقط سه چیز را تغییر داد: یک چراغ دیواری بالای میز گذاشت، از یک چرخ دستی باریک برای وسایل کار استفاده کرد، و فقط یک سینی روی میز گذاشت. گوشه هنوز ساده به نظر می رسید، اما او می توانست بدون استرس از آن استفاده کند. این همان چیزی است که استفاده از فضای خوب به نظر می رسد. به جای مبارزه با آن از زندگی روزمره حمایت می کند. به شکاف های کوچک هم توجه می کنم. مردم اغلب فضای کنار یخچال، بین مبل و دیوار یا بالای کابینت را نادیده می گیرند. این شکاف ها می توانند انبارهای باریک، سبدها یا قلاب ها را در خود جای دهند. من یک بار از فضای باریک کنار ماشین لباسشویی برای وسایل نظافت استفاده کردم. منطقه بزرگی نبود، اما من را از روی هم چیدن بطری ها روی زمین نجات داد. بهترین بخش این است که این رویکرد در بیش از یک مکان کار می کند. اتاق خواب با جعبه های زیر تخت و یک سینی میز کوچک می تواند احساس آرامش بیشتری داشته باشد. وقتی ابزارها بر اساس کار گروه بندی می شوند، استفاده از آشپزخانه راحت تر می شود. زمانی که کاغذها دارای یک پوشه و یک خانه باشند، یک دفتر خانه می تواند کمتر احساس سنگینی کند. زمانی که هر فرد یک قلاب و یک جای کفش داشته باشد، یک راهرو می تواند مرتب بماند. من دنبال یک اتاق عالی نیستم. هدف من اتاقی است که کار می کند. این طرز فکر مرا از خرید بیش از حد نجات می دهد. فقط به این دلیل که فضا وجود دارد، من را از پر کردن فضا باز می دارد. همچنین تمیز کردن را سریعتر می کند. وقتی هر مورد مکانی دارد، انرژی کمتری صرف کنار گذاشتن چیزها می کنم. اگر بخواهم یک درس را به اشتراک بگذارم، آن درس این است: فضاهای کوچک به انتخاب های واضح پاداش می دهند. لازم نیست هر گوشه ای را پر کنید. شما باید از هر گوشه با دقت استفاده کنید. وقتی حرکت آسان باشد، اتاق بزرگتر به نظر می رسد. زمانی که سطوح باز می مانند، اتاق آرام تر می شود. زمانی که فضای ذخیره سازی متناسب با عادات روزانه باشد، اتاق مفید است. وقتی متوجه نقاط مشکل جدید می شوم، هنوز تغییرات کوچکی ایجاد می کنم. یک قفسه حرکت می کند. یک جعبه تعویض می شود یک کشو دوباره مرتب می شود. من آن را بخشی از زندگی خوب می دانم، نه یک پروژه یکباره. به این ترتیب من هر اینچ را حساب می کنم.

قبلاً احساس می کردم که یک اتاق کوچک نمی تواند کار زیادی انجام دهد. یک میز، فضای زیادی را اشغال می کرد. یک صندلی سر راه ماند. سطل‌های ذخیره‌سازی در نزدیکی دیوار انباشته شده‌اند و اتاق همچنان سفت بود. زمانی که من شروع به استفاده از اقلام تاشو کردم، این تغییر کرد. یک صندلی تاشو در مواقعی که به صندلی نیاز داشتم به من صندلی می‌داد، و در غیر این صورت از دید من دور می‌ماند. یک میز تاشو برای کار با لپ‌تاپ، وعده‌های غذایی سریع و بسته‌بندی هدایا در روزهای شلوغ به خوبی کار می‌کرد. یک جعبه ذخیره‌سازی تاشو به من کمک کرد تا کابل‌ها، کتاب‌ها و ابزارهای کوچک را بدون اینکه اتاق را به آشفتگی تبدیل کنم، مرتب کنم. چیزی که من بیشتر دوست دارم ساده است. می‌توانم آن مورد را در صورت نیاز باز کنم، سپس آن را در چند ثانیه به عقب برگردانم. این اقدام کوچک به من فضای بیشتری برای حرکت، فضای بیشتری برای تمیز کردن و استرس کمتری هنگام آمدن مهمان به من می دهد. روشی عملی برای انتخاب این موارد یاد گرفتم. من ابتدا به منطقه مشکل نگاه می کنم. اگر گوشه بیشتر روز خالی باشد، به یک قطعه تاشو فکر می کنم. اگر هر چند وقت یکبار به یک سطح نیاز داشته باشم، چیزی سبک و آسان برای جابجایی انتخاب می کنم. اگر به حمل اشیاء از اتاقی به اتاق دیگر ادامه دهم، انباری را انتخاب می کنم که صاف تا می شود و روی قفسه قرار می گیرد. یک مثال واقعی در ذهنم می ماند. یک بار به یکی از دوستانم کمک کردم تا یک آپارتمان استودیویی ترتیب دهد. اتاق یک تخت، یک صندلی کار و یک قفسه کوچک داشت. هیچ چیز آسان احساس نمی شد. یک میز کناری سنگین را با یک میز تاشو عوض کردیم و اتاق یک دفعه عوض شد. فضای پیاده روی باز شد. او می توانست بدون جابجایی اثاثیه در تمام طول روز کار کند، غذا بخورد و استراحت کند. من طراحی تاشو را به عنوان کمکی آرام می بینم. چیز زیادی نمی خواهد. این فقط فضا، نظم و آزادی را برای تغییر فضا زمانی که زندگی تغییر می کند به شما باز می گرداند. اگر خانه، دفتر یا کیف مسافرتی شما خیلی سریع احساس پر شدن می کند، به نظر من یک گزینه تاشو می تواند نقطه خوبی برای شروع باشد. همه چیز را ساده نگه می دارد. اتاق را مفید نگه می دارد. راه های بیشتری برای استفاده از همان فضا بدون اضافه کردن به هم ریختگی در اختیار شما قرار می دهد. آیا علاقه مند به یادگیری بیشتر در مورد روندها و راه حل های صنعت هستید؟ با ژانگ تماس بگیرید: mr.zhang@zhipaidoor.com/WhatsApp +8618966011216.

سارا کالینز 2021 طراحی فضاهای منعطف برای زندگی مدرن مایکل ترنر 2020 مبلمان تاشو و برنامه ریزی اتاق هوشمند امیلی کارتر 2022 سازمان خانه کوچک برای زندگی روزانه بهتر دیوید نگوین 2019 راه حل های صرفه جویی در فضا برای فضای داخلی جمع و جور Laura Bennett 2023 در والکرچ 2023 به والکرچ وایس و طراحی داخلی کاربردی